ადამიანებს ხშირად აინტერესებთ, თუ რა არის მაია (ილუზია) და როგორ შეიძლება დაივიწყოს ღმერთი, თუ ატმა მისი (ღმერთის) მარადიული ნაწილია?
მართალია, ატმას ყოველთვის ახსოვს ღმერთი და იცნობს მას. ის არასდროს არის მისგან განცალკევებული. ატმას არასდროს არაფერი სურს გარდა ღმერთისა. მაგრამ მაია არის ფარდა ატმასა და გონებას შორის. სანამ ეს ფარდა ჯივასთვის (ხორცშესხმული „მე“) არსებობს, ადამიანმა უნდა აირჩიოს, რომლით იმოქმედოს – გონებით თუ ატმათი.
როდესაც ადამიანი უპირველეს ყოვლისა გონებას ანიჭებს მნიშვნელობას, ადვილად ავიწყდება ღმერთი და მის არსებობაშიც კი ეპარება ეჭვი. ადამიანი გრძნობს განცალკევებას ღმერთისგან, ბუნებისგან, ყველაფრისგან. ადამიანი დიდ დაშორებას გრძნობს საკუთარი ჭეშმარიტი შინაგანი მესგანაც კი.
მაგრამ როდესაც ადამიანი უპირველეს ყოვლისა ატმას ანიჭებს მნიშვნელობას, ღმერთი მას ადვილად ახსოვს. ის მარტივი საპოვნელია მისთვის. და ყველა განცალკევება ქრება მის უზარმაზარ სიყვარულში.
მისი ხმა, მისი სახელი, მისი სახე, მისი ფორმა, ადამიანის მარადიული ურთიერთობა მასთან, ყველაფერი კრისტალურად ნათელი ხდება. და რაც უფრო მეტად ცურავს ადამიანი დინების საწინააღმდეგოდ ატმას მისაღწევად, მით უფრო ირღვევა მაიას ფარდა. როდესაც სათ-გურუ ხედავს ჯივას უზარმაზარ ძალისხმევას გონებისა და ატმას შორის ნებისმიერი განცალკევების მოსაშორებლად, ის ეხმარება ადამიანს მაიას ფარდის გარღვევაშიც. და ბოლოს, ღმერთის რეალიზაციის სრულყოფილ დროს, სათ-გურუ მთლიანად აშორებს მაიას ფარდას და ავლენს ანტარიამის, პარამატმას, ბჰაგავანს, შრი ჰარის, მის ყველა ფორმაში. ის ავლენს თავის სრულ მარადიულ მეს და მიჰყავს ადამიანი თავის თავთან.
ადამიანს არასდროს შეუძლია ღმერთის ჭეშმარიტად დავიწყება, რადგან ატმას ის ახსოვს, როგორ შეიძლება ის დაივიწყოს? ეს შეუძლებელია. მაგრამ ამ სამყაროში ადამიანმა უნდა გაიღოს ძალისხმევა, რომ გაიხსენოს იგი, რათა მისი (ღმერთის) რეალიზება განუყოფელი გახდეს, მიუხედავად იმისა, თუ სად, როგორ ან რა სიტუაციაში იმყოფება ადამიანი. სიკვდილის შემდეგ, იგივე რეალიზება შეიძლება დარჩეს მარადიულად. წინააღმდეგ შემთხვევაში, სიცოცხლისა და სიკვდილის ციკლი გრძელდება.
